Υπάρχουν, στο Θέατρο, προσπάθειες αξιοσημείωτες, με μεγαλείο, ταλέντο, και θέληση, που μας εκπλήσσουν

της Έφη Κανακουσάκη, σκηνοθέτης  

«Τον αγάπησα πολύ τον Κώστα. Μ’ έκανε πάντα να θυμάμαι ποια είμαι. Αυτό είσαι, σκεφτόμουν, αυτό το μπλε. Και, αντί για καρδιά, έχεις μια γραμμή. Όποτε θέλει, χωρίζει τον κόσμο στα δυο και, όποτε θέλει, σε βάζει στη μέση να τον βαστάς.»

Σ’ αυτή την Γραμμή στηρίχτηκε όλη η σκηνοθεσία (Φωτεινή Μπερδέκα) και η ερμηνεία της κ. Μπαξεβάνη.

Συγγραφέας: Γιάννης Σκαραγκάς.

Έργο: Η Κυρά της Ρω.

 Η Δέσποινα Αχλαδιώτη, (το όνομα της κυράς της Ρω), υπήρξε μέλος της Αντίστασης, κατά την περίοδο της κατοχής. Από το 1940 που πέθανε ο άντρας της, έζησε μόνη, στο νησί της Ρω, με την τυφλή μητέρα της, και ανέβαζε κάθε πρωί, την Ελληνική σημαία, στον ιστό της, για σαράντα και πλέον έτη. Η Ελληνίδα, που έζησε, για να συνταιριάξει το ελάχιστο με το μέγιστο. Το ελάχιστο με το μέγιστο, μόνο με το μεδούλι, μόνο, με την πρωταρχική ουσία. Την θάλασσα, το βράχο και, τη δύναμη της ψυχής της. Ήταν εκεί, ώσπου, «οι τροχιές μας να συναντήσουν, τις βασικές μας τις αρχές».   Η ίδια μάλιστα λέει: «Η ζωή των Καστελοριζιτών ήταν η βραχονησίδα Ρω, αν οι Τούρκοι την έπαιρναν, δεν θα υπήρχε Καστελόριζο». Για να συμπληρώσει λίγο αργότερα:   «Η ζωή στη Ρω δεν είναι ευχάριστη, αλλά νοιώθεις, πιο πολύ την Ελλάδα, χαμένος όπως είσαι, στο πέλαγος. Λίγες εκατοντάδες μέτρα από τις τουρκικές ακτές. Την Ελληνική σημαία θέλω να μου βάλουν στον τάφο μου».

Ο Γιάννης Σκαραγκάς, στάθηκε, με περίσσια ευαισθησία, πάνω στη ζωή, αυτής της Eλληνίδας σύμβολο, και δημιούργησε ένα ποίημα. Ένα ποίημα που ζωντάνεψε τις μεγάλες αξίες του έθνους, το μεγαλείο της Ελληνικής ψυχής, και του ανθρώπου, και το παρέδωσε στα έμπειρα χέρια της κ. Μπαξεβάνη. Εκείνη, με τη σειρά της, κέντησε στον καμβά της, κάθε χρώμα, κάθε ήχο, κάθε τόνο, και μας το παρέδωσε, για να μας λυτρώσει και να μας ενεργοποιήσει. Ο Τάσος Μισυρλής συνόδεψε την κ. Μπαξεβάνη (Κυρά της Ρω), εκπληκτικά με το τσέλο. Την ακολούθησε στην εσωτερική της διαδρομή, στους συμβολισμούς του συγγραφέα, (Νοητή γραμμή, άξονας, ταυτότητα). Στο πάθος και, την απόσταση, που έπαιρνε, από τις θύμησ;eς της. Στην σπαραχτική αφήγηση της μοναξιάς της, σ’ εκείνο το Βράχο, στην εσχατιά του Αιγαίου, το νησί της Ρω. Η σκηνογραφική λιτότητα, του Γιώργου Γαβαλά, στα σκηνικά, άφησε την δυνατότητα στην σκηνοθέτη Φ. Μπερδέκα, να κινηθεί όσο ελεύθερα ήθελε, και να δώσει στην Κ. Μπαξεβάνη την ευχέρεια, να αξιοποιήσει τα υλικά που συνθέτουν, την ουσία, και το νόημα της ζωής, και, της ζωής, του καθένα ξεχωριστά.

Υπάρχουν, στο Θέατρο, πέρα από τις κεντρικές σκηνές, προσπάθειες αξιοσημείωτες, με μεγαλείο, ταλέντο, και θέληση, που μας εκπλήσσουν.

Εύχομαι να γευτούν τις αρετές τους, πολλοί. Αξίζει και σ΄ εκείνους και σ’ εμάς.

Σκηνοθεσία: Κατερίνα Μπερδέκα

Σκηνικά κοστούμια: Γιώργος Γαβαλάς

Φωτισμοί: Λευτέρης Παυλόπουλος

Μουσική επιμέλεια – σύνθεση: Φ. Μπαξεβάνη

Τσέλο: Τάσος Μισυρλής

Βοηθός σκηνοθέτη: Μαριάνθη Μπαϊρακτάρη

Σχεδιασμός οπτ. ταυτότητας: Σάκης Στριτσίδης

Παραγωγή: «Λυκόφως» Γ. Λυκιαρδόπουλος

Ερμηνεύει: φωτεινή Μπαξεβάνη

Αφήστε σχόλιο...

Προτεινόμενο Video

Επισκέπτες σε σύνδεση

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 325 επισκέπτες και κανένα μέλος